obyczaj – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
wymowa:
IPA: [ɔˈbɨt͡ʃaj], AS: [obyčai ̯] ⓘ
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
(1.1) powszechnie przyjęty, tradycyjny sposób postępowania w danych okolicznościach[1]
(1.2) nawyk, sposób postępowania, zachowania charakterystyczny dla danego człowieka lub zwierzęcia[1]
(1.3) zazwyczaj w liczbie mnogiej: sposób życia, zasady, którymi ktoś się kieruje[1]
(1)
przykłady:
składnia:
(1.4) obyczaj ukazujący / złączający / żądający[2]
synonimy:
(1.1) ceremoniał, obrządek, ryt, rytuał, tradycja, zwyczaj, konwenans, konwencja, usus, uzus
(1.2) zwyczaj, przyzwyczajenie
(1.3) postępowanie, sposób bycia, sposób życia, styl życia, zachowanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. obyczajówka ż, obyczajowość ż, obyczajność ż
przysł. obyczajowo, obyczajnie
związki frazeologiczne:
kobieta lekkich obyczajów • jak każe obyczaj • co kraj, to obyczaj • choć ma piękne obyczaje, kto pyszny, brzydkim się staje
etymologia:
prasł. *obyčajь < prasł. *obvykějь[3]
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) custom; (1.2) habit; (1.3) morals, way of life, mores
- esperanto: (1.1) moro
- hiszpański: (1.1) costumbre ż, tradición ż; (1.2) costumbre ż, hábito m
- jidysz: (1.1) קבלה ż (kabole), נוסח m (nusech)
- rosyjski: (1.1) обы́чай m, поря́док m, укла́д m, тради́ция ż; (1.2) обы́чай m, привы́чка ż, пова́дка ż, обыкнове́ние n; (1.3) обы́чай m, укла́д m, о́браз жи́зни m, но́рма ż
- rumuński: (1.1) obicei n; (1.2) obicei n
źródła:
