osobnik – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ɔˈsɔbʲɲik], AS: [osobʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) biol. jednostkowy okaz gatunku[1]; zob. też osobnik w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) osoba, człowiek

odmiana:

(1.1)

(2.1)

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. osoba ż, osobniczość ż

przym. osobny, osobniczy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) individual; (2.1) specimen
• baskijski: (1.1) indibiduo
• bułgarski: (1.1) индивид m; (2.1) индивид m
• esperanto: (1.1) ulo; (2.1) individuo, ulo
• francuski: (1.1) individu m; (2.1) individu m
• kataloński: (1.1) individu m; (2.1) individu m
• niemiecki: (1.1) Einzelwesen n
• rosyjski: (1.1) особь ż
• szwedzki: (1.1) individ w

źródła:

1. ↑ Hasło „osobnik” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.