pęta – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga

(1.1) książk. sznur, łańcuch lub coś innego, czym krępuje się ręce lub nogi więźnia

(1.2) książk. coś, co ogranicza czyjeś działanie lub myślenie

_rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) M., B. i W. lm od pęto

_czasownik, forma fleksyjna

(3.1) 3. os. lp czasu ter. trybu oznajm. od pętać

odmiana:

(1.1-2) blp,

przykłady:

(1.1) Po długim i daremnym wysiłku wyzwolenia się z żelaznych pęt westchnął frajter: — Jesteśmy z sobą złączeni na wieki wieków[1].

(1.2) W okresie młodości pomagał Szekspir Mickiewiczowi rwać pęta klasyczne, zachęcał do samodzielności, uczył cenić natchnienie[2].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) dyby, kajdany, okowy

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

(1.1) kajdany, okowy

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. pęto n, pętak m

czas. pętać ndk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

M. lm od pęto

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

1. ↑ Jaroslav Hašek, Przygody dobrego wojaka Szwejka, tłum. Paweł Hulka-Laskowski, wyd. Spółdzielnia Wydawnicza „Książka i Wiedza”, Warszawa 1949.
2. ↑ Henryk Życzyński, Mickiewicz i Szekspir, „Pamiętnik Literacki nr 20”, 1923, Narodowy Korpus Języka Polskiego.