panewka – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

panewka (1.1)

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) techn. wojsk. hist. zagłębienie na proch strzelniczy potrzebny do wystrzelenia pocisku z lufy dawnej broni palnej; zob. też panewka (broń palna) w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Kiedy Rafał wyjrzał, wszyscy trzej z konia opatrywali rękę kolegi. Trwało to chwilę, bo oto zdjęli z pleców karabiny, podsypali prochu na panewki i mieli razem huknąć ponownie w wywalone okno[1].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. panew ż

przym. panewkowy

związki frazeologiczne:

spalić na panewce

etymologia:

pol. panew + -ka

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

1. ↑ Stefan Żeromski, Popioły, 1904, Narodowy Korpus Języka Polskiego.

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) kulin. patelnia[1]

odmiana:

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła:

1. ↑ Roman Drzeżdżon, Grzegorz J. Schramke, Słowniczek polsko-kaszubski, Region, Gdynia 2003-2012, ISBN 978-83-7591-191-6.