pierdoła – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [pʲjɛrˈdɔwa], AS: [pʹi ̯erdou̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy lub żeński

(1.1) wulg. człowiek mówiący bzdury, niedorzeczności[1][2][3]

(1.2) pogard. człowiek niedołężny, niezdarny, ślamazarny, zwykle stary[4]

(1.3) przest. posp. ktoś, kto często pierdzi[3]

(1.4) przest. wulg. lichy robotnik[3]

rzeczownik, rodzaj żeński

(2.1) śmierdzący, gazowy efekt przemiany materii

(2.2) wulg. plotka; zob. pierdoły

(2.3) wulg. rzecz mało znacząca, bzdura, głupstwo[1]; zob. pierdoły

odmiana:

(1.1-4)

(2.1-3)

przykłady:

(1.1) Jasio to straszny pierdoła. Rozmowy z nim zawsze mnie nudzą.

(1.2) Ten stary pierdoła bardzo głośno słucha radia. Przez niego nie mogę się skoncentrować na nauce!

(2.2) Podniecała się jakąś pierdołą zasłyszaną przed sklepem.

(2.3) Płaczesz z powodu potrzaskanej szklanki? Nie przejmuj się taką pierdołą.

składnia:

kolokacje:

(1.1) pierdoła saska

synonimy:

(1.2) zgred, pierdziel, pierdolec, niedołęga, fajtłapa

(1.3) pierdziel, pierdzioch

(1.4) partacz

(2.1) bździna, pierd, bąk

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. pierdoły nmos, pierdu-pierdu n, pierd m, pierdzenie n, pierdolenie n, opierdalanie n, opierdolenie n, pierdolnik m, wypierdek m, wypierdzenie n

zdrobn. pierdołka ż, pierdółka n

czas. napierdalać, zapierdalać, pierdnąć, pierdolić ndk., opierdalać ndk., pierdzieć ndk., opierdolić dk., wypierdzieć ndk.

przym. pierdolony, pierdółkowaty

wykrz. pierdu-pierdu

związki frazeologiczne:

gw. (Poznań) pierdoła z Gądek[5]

etymologia:

pol. pierdolić + -a

uwagi:

(2.2-3) znaczenia używane są głównie w liczbie mnogiej, niektóre słowniki podają wyłącznie taką formę; zob. pierdoły

tłumaczenia:

• rosyjski: (2.3) хуйня ż

źródła:

1. 1 2 Maciej Czeszewski, Słownik polszczyzny potocznej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, ISBN 978-83-01-14631-3, s. 230.
2. ↑ Bogusław Dunaj, Współczesny słownik języka polskiego, t. II, Langenscheidt, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7476-264-9, s. 1209.
3. 1 2 3 Hasło „pierdoła” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV: P—Prożyszcze, Nakładem prenumeratorów i kasy im. Mianowskiego, Warszawa 1908, s. 154.
4. ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
5. ↑ Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 263.