powietrze – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ, IPA: [pɔˈvʲjɛṭʃɛ], AS: [povʹi ̯eṭše], zjawiska fonetyczne: zmięk.• utr. dźw.• udziąs.• i → j

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) mieszanina gazów, z której składa się atmosfera Ziemi; zob. też powietrze w Wikipedii

(1.2) w związkach z przyimkami miejsce ponad ziemią

(1.3) przest. zaraza[1], zob. morowe powietrze

odmiana:

(1.1-3) blm,

przykłady:

(1.1) Otwórz okno i wpuść trochę świeżego powietrza.

(1.1) Powietrze składa się głównie z azotu.

(1.2) Helikopter uniósł się w powietrze.

(1.3) Od powietrza, głodu, ognia i wojny zachowaj nas, Panie[2].

składnia:

kolokacje:

(1.1) czyste / zatrute / suche / wilgotne / rześkie /… powietrze • ciśnienie / filtr powietrza

(1.2) lecieć w powietrzu • unosić się w powietrze • atak z powietrza

synonimy:

(1.1) atmosfera

antonimy:

(1.2) ziemia

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. zapowietrzać ndk., odpowietrzać ndk.

przym. powietrzny

związki frazeologiczne:

morowe powietrze • potrzebny jak powietrze • traktować jak powietrze • wisieć w powietrzu • wylatywać w powietrze • zepsuć powietrze

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ Danuta Buttler, Halina Satkiewicz, Język i my, wydanie I, WSiP, Warszawa 1990, s. 126.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Mór w: Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska, t. III, P. Laskauer i W. Babicki, Warszawa 1900–1903, s. 234.