powszechny – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)
Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
wymowa:
IPA: [pɔˈfʃɛxnɨ], AS: [pofšeχny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. ⓘ
znaczenia:
przymiotnik
(1.1) dotyczący większości osób, spraw; publiczny, ogólny
(1.2) ogólnie stosowany, często używany; codzienny
(1.1)
(1.2)
przykłady:
(1.2) W powszechnym użyciu były krosna, a przędzalnictwo i tkactwo osiągnęły taki poziom, że gobeliny i ubiory, jakie oglądali hiszpańscy przybysze, przewyższały wszystko, co można było wówczas zobaczyć w Europie[1].
składnia:
(1.1) dzieje powszechne • historia powszechna • wybory powszechne • literatura powszechna • spowiedź powszechna • szkoła powszechna • uniwersytet powszechny
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. powszechność ż, powszechniak m, powszechnik m, powszechnia ż, powszechnienie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
Słowo odnotowane po raz pierwszy w dziele Marcina Kromera Rozmowy Dworzanina z Mnichem (ok. 1551-1554)[2].
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) common, widespread; (1.2) usual
- arabski: (1.1) عام (ʿāmm), عمومي (ʿumūmīy); (1.2) شائع (šāʾiʿ)
- białoruski: (1.1) усеагульны
- chiński standardowy: (1.1) 常见 (chángjiàn), 流行 (liúxíng), 平常 (píngcháng), 普通 (pǔtōng); (1.2) 常用 (chángyòng), 流行 (liúxíng), 平常 (píngcháng), 普通 (pǔtōng)
- duński: (1.1) almindelig; (1.2) almindelig
- esperanto: (1.1) universala
- francuski: (1.1) commun, général, universel
- hiszpański: (1.1) universal, general; (1.2) usual, habitual
- niemiecki: (1.1) allgemein; (1.2) üblich
- norweski (bokmål): (1.1) alminnelig; (1.2) alminnelig
- norweski (nynorsk): (1.1) alminneleg; (1.2) alminneleg
- rosyjski: (1.1) общий, совместный
- ukraiński: (1.1) зага́льний, всесві́тній
- włoski: (1.1) universale; (1.2) comune, invalso
źródła:
- ↑ WładysławW. Kopaliński WładysławW., Trzeci kot w worku czyli rozmaitość świata, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1982, s. 25, OCLC 830228375 .
- ↑ JanJ. Łoś JanJ., Marcina Kromera „Rozmowy Dworzanina z Mnichem”. Przyczynek do historyi stylu polskiego [w:] RomanR. Zawiliński (red.), Język Polski, wyd. 8–10, s. 290 .