powszechny – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [pɔˈfʃɛxnɨ], AS: [pofšeχny], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) dotyczący większości osób, spraw; publiczny, ogólny

(1.2) ogólnie stosowany, często używany; codzienny

odmiana:

(1.1)

(1.2)

przykłady:

(1.2) W powszechnym użyciu były krosna, a przędzalnictwo i tkactwo osiągnęły taki poziom, że gobeliny i ubiory, jakie oglądali hiszpańscy przybysze, przewyższały wszystko, co można było wówczas zobaczyć w Europie[1].

składnia:

kolokacje:

(1.1) dzieje powszechnehistoria powszechnawybory powszechneliteratura powszechnaspowiedź powszechnaszkoła powszechnauniwersytet powszechny

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. powszechność ż, powszechniak m, powszechnik m, powszechnia ż, powszechnienie n

czas. powszechnieć

przysł. powszechnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Słowo odnotowane po raz pierwszy w dziele Marcina Kromera Rozmowy Dworzanina z Mnichem (ok. 1551-1554)[2].

tłumaczenia:

źródła:

  1. WładysławW. Kopaliński WładysławW., Trzeci kot w worku czyli rozmaitość świata, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1982, s. 25, OCLC 830228375 .
  2. JanJ. Łoś JanJ., Marcina Kromera „Rozmowy Dworzanina z Mnichem”. Przyczynek do historyi stylu polskiego [w:] RomanR. Zawiliński (red.), Język Polski, wyd. 8–10, s. 290 .