progenitura – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˌprɔɡɛ̃ɲiˈtura], AS: [progẽńitura], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński

(1.1) przest. (dziś zwykle żart.[1][2]) potomstwo, dzieci

odmiana:

(1.1) blm,

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) franc. progéniture

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) progeniture, progeny
• francuski: (1.1) progéniture ż

źródła:

1. ↑ Hasło „progenitura” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
2. ↑ Hasło „progenitura” w: Inny słownik języka polskiego PWN, red. Mirosław Bańko, t. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2014, {{#isbn:978–83–01–17799–7}}, s. 267.