pyta – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

Podobna pisownia: pytȧ

wymowa:

IPA: [ˈpɨta], AS: [pyta]

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) daw. narzędzie do bicia ze skręconej po skosie chusty lub ręcznika[1]

(1.2) daw. uderzanie pytą (1.1)[1]

(1.3) daw. rodzaj dziesięciny dawanej organiście[1]

(1.4) daw. powróz, którym bito flisów[1]

(1.5) grub. żart. penis[1]

(1.6) gw. więz. więzienna rozrywka stosowana wśród skazanych, polegająca na okładaniu się pytą (1.1)[2]

_czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 3. os. lp ter. → zob. pytać

odmiana:

przykłady:

(1.1) (…) a wodziciel niby go to powstrzymywał, a pytą wokół prał, co wlazło, i krzykał (…) (sic!)[3]

(1.5) Gdy oglądam pornole, od razu stoi mi pyta.

(1.5) Skończone budzenia się rano / ze stojącą pytą / która prowadzi i wskazuje drogę[4].

(1.5) Syn najstarszy miał chuj długi / I gruby na kształt maczugi, / A po bokach jego były / jak postronki – grube żyły, / Jakieś sęki, jakieś guzy – / Jaja miał jak dwa arbuzy! / A że ciągle mu bez mała / ta ogromna pyta stała, / Chujogromem go nazwano[5].

(1.6) W niektórych celach mają własnej roboty talię kart (…). Przeważnie jednak śpią, albo rżną w pytę. Pyta odchodzi najwięcej tam, gdzie siedzą cuwaksy (…)[6]

(2.1) Kto pyta, nie błądzi.

składnia:

kolokacje:

(1.6) rżnąć w pytę

synonimy:

(1.5) zob. w haśle penis

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz.

zdrobn. pytka ż

związki frazeologiczne:

w pytę

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

(1.5) zobacz listę tłumaczeń w haśle: penis

źródła:

1. 1 2 3 4 5 Hasło „pyta” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. V: Próba—R, Nakładem prenumeratorów i kasy im. Mianowskiego, Warszawa 1912, s. 453.
2. ↑ Gry i zabawy środowisk dewiacyjnych w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 102.
3. ↑ Władysław Reymont Chłopi, część II: Zima, rozdział X
4. ↑ Czesław Miłosz Późna starość
5. ↑ Utwór przypisywany Aleksandrowi Fredrze: Baśń o trzech braciach i królewnie
6. ↑ Marian Czuchnowski Cynk, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1976, s. 54