ruczaj – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈrut͡ʃaj], AS: [ručai ̯]

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) poet. strumyk, potok, mały ciek

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Pani zabija pana; zabiwszy grzebie w gaju, na łączce przy ruczaju[1].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) strumyk, potok, strumień, rzeczka

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

od prasł. *ručaj (< *ruk-ějь) "głośno płynący, szumiący potok", od *rukati/*ručati "ryczeć, buczeć, huczeć"; zobacz też: czes. ručej, ros. ручей [ruczej], białor. ручай i ukr. руча́й [ruczaj][2]

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: strumień

• białoruski: (1.1) ручай m
• czeski: (1.1) ručej m
• rosyjski: (1.1) ручей m
• ukraiński: (1.1) ручай m

źródła:

1. ↑ Adam Mickiewicz, Lilie.
2. ↑ Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków 2010, s. 526