spójnik – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈspujɲik], AS: [spui ̯ńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. ⓘ

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram. wyraz służący do łączenia wyrażeń wewnątrz zdania pojedynczego (np. w wyliczeniach) oraz zdań składowych w zdaniach złożonych; zob. też spójnik (część mowy) w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Spójniki można podzielić na proste, jak „i”, złożone, jak „podczas gdy”, oraz zestawieniowe, jak „jeżeli… to”.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) część mowy

hiponimy:

(1.1) spójnik łączny, spójnik rozłączny, spójnik wyłączający

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. spójnia ż, spójność ż, spajak m, spajarka ż, spojówka ż, spajanie n, spojenie n, spoina ż

czas. spajać ndk., spoić dk.

przym. spójnikowy, spójny, spojówkowy

przysł. spójnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. spajać + -nik[1]

uwagi:

zob. też spójnik w Wikipedii

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ Roman Zawiliński, O wyróżnianiu części mowy, „Poradnik Językowy” nr 4/1906, s. 51.