sztandar – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

sztandar (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈʃtãndar], AS: [štãndar], zjawiska fonetyczne: nazal.

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) chorągiew o ustalonych barwach, często ze znakiem (godłem), która jest symbolem zorganizowanej zbiorowości (np. organizacji, związku lub narodu)[1]; zob. też sztandar w Wikipedii

(1.2) przen. idea lub wartość, na którą ktoś publicznie się powołuje

odmiana:

(1)

przykłady:

(1.1) Czerwony sztandar jest międzynarodowym symbolem ruchów robotniczych.

(1.2) Usiłuje się sprzedawać to nowe auto pod sztandarem ochrony środowiska, ale nie wierzę, by jego twórcy kierowali się tak szlachetnymi pobudkami.

składnia:

kolokacje:

(1.1) sztandar wojskowy / szkoły • sztandar nieść / pochylić / skłonić / wyprowadzić / wywiesić

synonimy:

(1.1) chorągiew

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) flaga

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz.

zdrobn. sztandarek mrz

przym. sztandarowy

przysł. sztandarowo

związki frazeologiczne:

czerwony sztandar • zwycięskie sztandary • skłonić głowę przed sztandarem

etymologia:

niem. Standarte < stfranc. estandart

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) banner, standard
• arabski: (1.1) راية ż, لواء m
• białoruski: (1.1) сцяг m
• duński: (1.1) banner n; (1.2) banner n
• esperanto: (1.1) standardo
• francuski: (1.1) étendard m
• hiszpański: (1.1) estandarte m
• kaszubski: (1.1) stanica ż
• kornijski: (1.1) baner m
• łaciński: (1.1) vexillum n
• niemiecki: (1.1) Standarte ż
• nowogrecki: (1.1) σημαία ż
• rosyjski: (1.1) знамя n
• rumuński: (1.1) steag n
• wilamowski: (1.1) štandār ż, śtandar ż
• włoski: (1.1) stendardo m, vessillo m

źródła:

1. ↑ Hasło „sztandar” w: Słownik współczesnego języka polskiego, red. Bogusław Dunaj, Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1998, ISBN 83-909366-3-1.