taktyka – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈtaktɨka], AS: [taktyka], zjawiska fonetyczne: akc. na 3 syl.

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) wojsk. teoria i praktyka posługiwania się jednostkami wojskowymi dla osiągnięcia zamierzonego celu; zob. też taktyka w Wikipedii

(1.2) sposób działania według wcześniej przemyślanego planu

_rzeczownik, forma fleksyjna

(2.1) D. i B. lp od: taktyk

odmiana:

(1.1-2) zwykle w lp;

przykłady:

(1.1) Taktyka dotyczy reguł użycia stosunkowo niewielkich jednostek wojskowych zwanych związkami taktycznymi.

(1.1) Wyższymi poziomami sztuki wojennej od taktyki : operacja i strategia.

składnia:

kolokacje:

(1.1) taktyka żabich skoków

synonimy:

antonimy:

(1.2) strategia

hiperonimy:

(1.1) metoda

hiponimy:

(1.2) kamuflaż, pozoracja

holonimy:

(1.2) wojskowość

meronimy:

(1.2) manewr

wyrazy pokrewne:

rzecz. taktyk m

przym. taktyczny

przysł. taktycznie

związki frazeologiczne:

etymologia:

franc. tactique[1] < gr. τακτική (τέχνη) (taktikḗ [téchnē]), od gr. τάσσω (tássō) → układać, porządkować, ustawiać w szyku (bojowym)[2]

uwagi:

tłumaczenia:

źródła: