trucizna – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [truˈt͡ɕizna], AS: [trućizna], zjawiska fonetyczne: zmięk.

ⓘ ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) toksykol. substancja mogąca zakłócić funkcjonowanie organizmu lub spowodować śmierć; zob. też trucizna w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

przykłady:

(1.1) Dali mi jako pokarm truciznę, / a gdy byłem spragniony, poili mnie octem[1].

(1.1) Dla żartu z butelki z trucizną usunął etykietę z trupią czaszką i skrzyżowanymi piszczelami.

składnia:

kolokacje:

(1.1) zażywać / zażyć / wziąć truciznę

synonimy:

(1.1) toksyna, trutka, jad; gw. (Górny Śląsk) gid

antonimy:

(1.1) odtrutka, antidotum

hiperonimy:

hiponimy:

(1.1) strychnina, cyjanek

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. trutka ż, truciciel mos/mrz, trucicielka ż, trucie n, zatrucie n, odtrutka ż

czas. truć ndk., otruć dk., wytruć dk., struć dk., podtruć dk., zatruć dk.

przym. trujący, otruty, podtruty, struty

przysł. trująco

ims. trujący

związki frazeologiczne:

pochlebstwo gorsze niż trucizna

etymologia:

pol. trucie + -izna[2]

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

  1. ↑ Księga Psalmów 69,22, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Augustyn Jankowski, Lech Stachowiak).
  2. ↑ Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 270.