tylny – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

IPA: [ˈtɨlnɨ], AS: [tylny] ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) znajdujący się z tyłu czegoś

(1.2) jęz. o głosce: taka, której artykulacja odbywa się w głębi jamy ustnej

odmiana:

(1.1-2)

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) tylne wyjście • tylne łapy • tylna kieszeń • tylna straż

(1.2) samogłoska tylna

synonimy:

(1.1) zadni

antonimy:

(1.1) przedni

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. tył m, tyłek m

czas. tyłować

związki frazeologiczne:

tylnymi drzwiami

etymologia:

uwagi:

(1.1) forma tylni dla przymiotnika rodzaju męskiego w liczbie pojedynczej jest błędna, może odnosić się ona jedynie do liczby mnogiej[1]

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) back; (1.2) back
• chiński standardowy: (1.1) 后 (hòu)
• czeski: (1.1) zadní
• esperanto: (1.1) posta, malantaŭa
• hiszpański: (1.1) trasero, posterior; (1.2) posterior, velar
• kaszubski: (1.1) tilny
• niemiecki: (1.1) hinter; (1.2) hinter
• połabski: (1.1) tylna aχterskă
• rosyjski: (1.1) задний
• słowacki: (1.1) zadný

źródła:

1. ↑ Porada „tylny czy tylni?” w: Poradnia językowa PWN.