udręka – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) to, co kogoś dręczy i powoduje cierpienie[1]

(1.2) psychiczne cierpienie będące rezultatem czegoś, co dręczy[1]

odmiana:

(1.1-2)

przykłady:

(1.1) To było bardzo przykre uczucie i pragnął, aby nie trwało długo, lecz trwało z każdym dniem coraz dłużej, aby wreszcie stać się okropną udręką, która nie opuszczała mecenasa nawet we śnie[2].

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) udręczenie

(1.2) ból, cierpienie, droga krzyżowa, gehenna, golgota, kalwaria, katorga, katusza, łoże boleści[3]

antonimy:

(1.2) rozkosz

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. udręczanie n, udręczenie n, dręczyciel mos

czas. udręczać ndk., udręczyć dk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) torment, agony
• esperanto: (1.1) turmento
• francuski: (1.1) tourment m
• jidysz: (1.1) צרה ż (core)
• niemiecki : (1.1) Qual ż; (1.2) Qual ż
• nowogrecki: (1.1) βασανιστήριο n, βάσανο n, ταλαιπωρία ż; (1.2) άγχος n
• rosyjski: (1.1) мука ż; (1.2) удручённость ż; мучение n
• włoski: (1.1) tormento m; (1.2) supplizio m, tormento m

źródła:

1. 1 2 Hasło „udręka” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
2. ↑ Andrzej Szczypiorski, Początek, 1986, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
3. ↑ Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.