zauroczenie – Wikisłownik, wolny słownik wielojęzyczny (original) (raw)

zauroczenie (język polski)

[edytuj]

wymowa:

ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) fascynacja kimś lub czymś[1]

odmiana:

(1.1) blm,

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

czas. zauroczyć dk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

rzecz. odczas. od zauroczyć

uwagi:

tłumaczenia:

źródła:

1. ↑ Hasło „zauroczenie” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.