elem - Vikisözlük (original) (raw)

	Ayrıca bakınız: Elam

Türkçe

[düzenle]

Ad

[düzenle]

elem (belirtme hâli **elem, çoğulu elemler)

1. (fizyoloji) acı, dert
2. (ruh bilimi) keder, üzüntü

Heceleme

[düzenle]

• Heceleme: e‧lem

Üst kavramlar

[düzenle]

[1, 2] his

Örnekler

[düzenle]

1. Bu derdi huy edinenler elem çekmez. - N. F. Kısakürek

Türetilmiş kavramlar

[düzenle]

[1, 2] elemce, elemcik, elemken, elemle, elemli, elemse, elemsi, elemsiz

Köken

[düzenle]

Arapça اَلَمٌ‎ (elem(un))

Kaynakça

[düzenle]

Türk Dil Kurumuna göre "elem" maddesi