ense - Vikisözlük (original) (raw)

Osmanlı Türkçesi اكسه‎ (eñse) sözcüğünden devralındı, Ana Türkçe *eŋse sözcüğünden devralındı, *eŋ-.

• Heceleme: en‧se

ense (belirtme hâli **ense, çoğulu enseler)

Ense (1)

1. (anatomi) Boynun arkası.
   • Kendine geldiğinde ensesinde müthiş bir ağrı vardı. - A. Kulin
2. arka
   • Saydığın üç iskelenin ensesindeki İsmail Ağa'nın dükkânı, en emin emanetçi idi. - S. M. Alus

ense kulak yerinde olmak, ensesinde boza pişirmek, ensesine binmek, ensesine yapışmak, ense yapmak, enseyi karartmak

ense çukuru, ense kökü, ensesi kalın, elense

çeviriler

• Almanca: Kiefer (de) e

• Azerice: boyun ardı (az), ənsə (az)

• Danca: nakke (da)

• Fince: niska (fi)

• Fransızca: nuque (fr) d

• İspanyolca: nuca (es) d

• İsveççe: nacke (sv)

• Rusça: затылок (ru) e (zatılok)

• Türkmence: ýeňse (tk)

• Türk Dil Kurumuna göre "ense" maddesi