yar - Vikisözlük (original) (raw)

• IPA(anahtar): /ˈjaɾ/
• Heceleme: yar

yar (belirtme hâli **yar, çoğulu yarlar)

1. uçurum
   Aşağıda daimî akislerle seslenen gürültülü, derin yarlar tehlike hissini kalbimizden ayırmıyordu. — H. S. Tanrıöver

• talihi yar olmak

• yalı yar, yardan atmak

• yarca, yarcı, yarcık, yarken, yarla, yarlı, yarsa, yarsız

• Türk Dil Kurumuna göre "yar" maddesi

yar

1. (sülüngiller, tavuksular) tavuk

• Etymological Dictionaries - Andras Rajki
• KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.

Düzenleme yapıldıktan sonra bu not silinmelidir.

1. yarılmış, uçurum, varta, haviye, yer
2. ceri, refik, dost
3. mahlut

Eski Türkçe

yar

1. yar

yar

1. yaka, kıyı
2. yar, sevgili
3. yar, uçurum