arlochî — Wiccionaire (original) (raw)

Èn årtike di Wiccionaire.

Calcaedje do picård « arlocher » (minme sinse) çou ki dene on mot avou l’ betchete « ar- » des viebes avou ene ristitchete -l- ey avou l’ cawete di codjowaedje « -î » des viebes.

• AFE :
  • prononçaedje zero-cnoxheu : /aʀ.lɔ.ˈʃiː/ (minme prononçaedje pattavå)
• Ricepeures : ar·lo·chî

arlochî

1. (viebe å coplemint) (fé) hossî, fé bodjî pa hikets (rl a: scheure, wachoter).
   • N' arlochîz nén co l' botaye di spå, ele si va svinter, et ele ni vårè pus rén.
   • Arlochîz l' pronnî si vos vloz des biyokes.
   • Il ont dvou arlochî l' ouxh pol dispinde.
   • On l' a veyou ttaleure, il arlochive si sounete; Ès bådet n' sait roter télmint k' il est tcherdjî — Henri Van Cutsem (fråze rifondowe).
2. (v. sins coplemint) hossî.
   • Les clotches comincèt a arlochî
   • Li fier do tchvå arloche
   • Dj' a on dint ki arloche

• arloche (!!! a-z aveuri)
• arlochåd (!!! a-z aveuri)

1. arlochî l' ploumea : vanter ene sakî.
   • A on zazou bén biesse, Des laids iys divins s' tiesse, Vos djhoz: Ki vs estoz bea ! Vos arlochîz l' ploumea ! — Julos Beaucarne, ratournant Molière (fråze rifondowe).

w. do Coûtchant

1. rl a: scheure, waxhoter. F. agiter, secouer, hocher.

F. bouger, remuer, brimbaler, se balancer.Disfondowes: arlochî, harlochî.