colowe — Wiccionaire (original) (raw)

Èn årtike di Wiccionaire.

S’ i gn åreut ene sakî ki sepreut cwè åd fwait di l’ etimolodjeye di « colowe », el pout stitchî vaici.

singulî pluriyal
colowe colowes

colowe femrin

  1. coloûte, biesse come on sierpint mins ki n' est nén vilmeuse.
    • Come des grandès colowes, les pazeas, les rouwales,
      Qui dschindént d' Biernåmont, dås Tawes ou d' Djolivet,
      Pidjolént-st inte deus håyes ou passént-st å triviè
      D' ene tere ou d' ene praireye po-z avni disk' ås Wales
      — Louis Lagauche, "Mayon", p. 7 (fråze rifondowe).
  2. longowe fene buze ki fwait des tours a môde d' ene colowe, et ki permete di condinser ene wapeur (metans po distiler d' l' alcol) ou come sistinme di rafroedixhaedje (metans a l' erî d' on frigo).
    • do peket k' a passé l' colowe — Motî Forir (fråze rifondowe).
  3. instrumint d' muzike a vint, ki l' buze fwait des toûs; eployeye dins l' muzike d' eglijhe.
    • djouwer l’ colowe al porcession — Motî Forir (fråze rifondowe).

coloûte

Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :