gurnî — Wiccionaire (original) (raw)

Èn årtike di Wiccionaire.

Bodje « gurn- » ‎(« grin ») avou rbetchfessaedje do R, avou l’ cawete « -î ».

singulî pluriyal
gurnî gurnîs

gurnî omrin

  1. (mot do bastimint) plaece metowe tot ådzeu, dins ene måjhon, djusse dizo l' toet.
    • Poirtez ces tchinisses la å gurnî.
    • (Dji n' sai pus) monter sol gurnî — Motî d’ Cînè (fråze rifondowe).
    • Il a respondou a s' moman et il a stî fotou e gurnî — Motî del Fagne et del Tieraxhe (fråze rifondowe).
    • Li gurnî, c' esteut nosse paradis — Motî del Hesbaye (fråze rifondowe).
    • Egzaminez l' divins s' manaedje,
      Todi-måy, ele e-st a l' ovraedje
      E poice, el cåve ou sol gurnî. — Henri Forir, Blouwett lîgeoiss, Po mamzel Ross R... li joû di s'fiess, 1843, p.17 (fråze rifondowe).
    • Sins fé ni ene ni deus, dji monta pate a pate e gurnî pol ratinde. I gn a nén cénk munutes ki djel voe-st aplonkyî. I fwait deus toûs, crac, i rintere ; dji potche dissus et dj’ dogue ! — Henri Simon, « Li bleû-bîhe » 1886, (eplaidaedje da Jean Haust e 1936), p.32 (fråze rifondowe).
  2. (mot des cinsîs) plaece d' ene cinse la k' on wåde les grins.
  3. bastimint la k' on wåde les grins.
    • C' esteut des gurnîs rashonnreces, bastis ådzeu d' on tiene.
  4. vî grin.
    • Les tchvås d' sele, ci n' est nén des magneus d' gurnî — Motî do Virwin (fråze rifondowe).

On s' è sieve avou l' divancete «so» (sol gurnî).

  1. del cåve å gurnî
  2. aveur ene linwe come on plantchî d’ gurnî
  3. mete li gurnî el cåve et l’ cåve e gurnî et co dire k' onz a råjhon
  4. fé des iys come des potales di gurnî
  5. è fårè ndaler pinde e gurnî : (mot d’ meteyo) dijhêye cwand i ploût foirt; on dit eto : on l' dene po rén

cåve

Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :

Li mot n’ est nén dins : E212

plaece metowe tot ådzeu, dins ene måjhon, djusse dizo l' toet

bastimint la k' on wåde les grins

Categoreyes :