mineu — Wiccionaire (original) (raw)
Èn årtike di Wiccionaire.
No d’ fijheu do viebe : « miner ».
| mineu |  |
moenneu |
|---|
- AFE :
- diferins prononçaedjes : Prononçaedje a radjouter
- prononçaedje zero-cnoxheu : /mi.ˈnøː/
- Ricepeures : mi·neu
| | singulî | pluriyal | | | ---------- | --------------------------------------------------------------------------------------------- | ------------------------------------------------------------------------------------------------ | | omrin | mineu | mineus | | femrin 1 | mineuse | mineuses | | femrin 2 | moennresse | moennresses |
mineu omrin
- li ci ki moenne (ene sacwè, ene biesse, ene binde di djins).
- Li mineu des cråmignons. — Motî Haust (fråze rifondowe).
- N' estant nén savant po ene çanse, dji n' vis djåzrè nén del treske ki n' esteut rén d' ôte k' ene tchinne d' omes tos pareys ki l' cråmignon, mins ki rotéve å cou d' on mineu come nos conscrits rotént drî leu djouweu d' årmonica, les djoûs d' tiraedje å sôrt. — Joseph Mignolet, "Li walon å payîs di Lîdje" (1938), p.17 (fråze rifondowe).
Après 1900, foû rfondou (Feller, Feller ricandjî, nén Feller) :
mineu
Francès : 
Cisse pådje u ci hagnon ci est co a scrire, u a mete d’ adrame. Si vos avoz des cnoxhances so l’ sudjet, vos l’ ploz fé vos-minme.
mineu [o.n.] ovrî ki boute e-n ene mene. rl a: houyeu.