oraedje — Wiccionaire (original) (raw)

Èn årtike di Wiccionaire.

oraedje omrin

1. (mot d’ meteyo) foite plouve ki n' deure nén avou des aloumires et des côps d' tonire.
   • Cwand les pexhons moxhnèt, c' est sene d' oraedje u d' tcholeur.
   • Dj' åreu meyeu k' ele tchaireut dins m' lét k' l' oraedje.
   • [des colons ki copinèt dvins on sondje]
     Come li solo ki rvént po fé rovyî l' oraedje,
     Dj' etinda tot doûçmint ricmincî leus cactaedjes.
     On blanc, prindant ene penêye, tot s' ratnant do stierni,
     Racontéve k' on bea djoû, si mwaisse l' aveut mådi — Toussaint Brahy, Toussaint Brahy, œuvres wallonnes posthumes, Li songe da Babilone, 1887, p.36 (fråze rifondowe).
   • Et parey k’ ene coxhe d’ åbe, abatowe pa l’ oraedje,
     Li pôve fourit-st ehertchî divins l’ oirbire… divna
     Ene måssîte ragognasse ! On vraiy borea d’ clicotes ! — Joseph Vrindts, Vîx Lîge, (1901), p.68, “Dihâv’lêye” (fråze rifondowe).
2. araedje, colere.
   • Del manire ki khagnive so s' tchike, on sinteut k' il aveut l' åme plinne d' oraedje. — Joseph Vrindts, Li pope d'Anvers, (1896), p.65 (fråze rifondowe).
3. (pa stindaedje do sinse) foirt moumint d' ene margaye.
   • L' oraedje est passé ! Sayîz di vs racmoirder.
   • Si l' måleur nos mancive eco ene feye d' èn oraedje,
     Les pikes di nos coperes, les hepes do Borinaedje,
     Do payis d' Lidje et d' Tchålerwè,
     S' elevrént dzeu nos tiesses et nos brairéns-st eshonne. — Louis Lagauche, L'aimant, Ås walons, (1947), p. 121 (fråze rifondowe).

oraedjeus, oraedjeuzmint

foite plouve ki n' deure nén avou des aloumires et des côps d' tonire

Lijhoz l’ årtike oraedje so Wikipedia