traitmint — Wiccionaire (original) (raw)

Èn årtike di Wiccionaire.

Do viebe « traitî », avou l’ cawete « -mint » (des sustantifs fwaits so des viebes)

traitmint omrin

1. manire di s' ocuper d' ene sakî, d' ene sacwè.
   • On lyi a fwait subi des mwais traitmints.
   • Ene pitite sacwè eto ki l' eplaideu doet aconter, et ki n' egzistêye nén e francès, c' est l' traitmint des apostrofes.
2. (mot d’ medcén) médiaedje ôrdoné pa on docteur.
   • GRANDET (saetchant ses papîs). - Dji n' vis sognrè k' a cisse condicion la : ki vs shuroz m' traitmint al lete.
     HOUBERT. - C' est etindou, i pout roter, djel shurè. — Jean Lejeune, Po marier Lèyontine, 1928, ake II, sinne XVIII, p.34 (fråze rifondowe).
3. çou k' ene djin k' overe dizo mwaisse wangne so on moes, èn an.
   • Avou l' pinsion, c' est l' traitmint ki va baxhî.
4. ovraedje ki shût l' touwaedje do pourcea (discôpaedje, fijhaedje des tripes, evnd.).
   • T’ as d’ l’ ovraedje po cwate avou tos les traitmints k’ on-z aprestêye dins nosse viyaedje — Jacques Desmet, On Sånî a pårt.

• (çou k' ene djin k' overe dizo mwaisse wangne) : cwénzinne, salåre, paye

manire di s' ocuper d' ene sakî, d' ene sacwè

çou k' ene djin k' overe dizo mwaisse wangne so on moes, èn an

ovraedje ki shût l' touwaedje do pourcea

• Francès : découpe (fr), traitement de la carcasse

Bodje « traite », avou l’ cawete « -mint »

traitmint (nén candjåve)

1. d' ene traite manire.
   • Diner on côp d' keute, c' bouxhî traitmint so ene sakî avou s' keute.