rano I - Wielki słownik języka polskiego PAN (original) (raw)

• początkowa część dnia po wschodzie słońca
• CZŁOWIEK I PRZYRODA

Niebo i wszechświat

słońce i księżyc, pory dnia

• • od (samego) rana, do rana, z (samego) rana

• Trzeba byłoby wszystko zaczynać od początku, a więc od tego wystawania pod szkołą. Ale od rana świeciło słońce i było dość ciepło. źródło: NKJP: Maria Nurowska: Panny i wdowy: zdrada, 1991
  Do tego mundur na rano musiał być wyczyszczony, buty wypastowane, bo na drugi dzień były lekcje, a na lekcjach musiał pan wyglądać jak uczeń. źródło: NKJP: Wiesław Myśliwski: Traktat o łuskaniu fasoli, 2007
  Natalia odrzuciła kołdrę. Patrzyła na sufit, usiłując jak co rano wyobrazić sobie, co czuje Janek, co robi, o czym myśli. źródło: NKJP: Ariadna Lewańska: Sonata dla Natalii, 1965
  Po kolacji idzie się zdrzemnąć. Budzi się około północy i hula do rana. źródło: NKJP: Tomasz Piątek: Błogosławiony wiek, 2006

• część mowy: rzeczownik
  rodzaj gramatyczny:n2

  liczba pojedyncza	liczba mnoga
  M.	rano	rana
  D.	rana	ran
  C.	ranu	ranom
  B.	rano	rana
  N.	ranem	ranami
  Ms.	ranie	ranach
  W.	rano	rana
  Inne uwagi
  Zwykle lp

• zach. psł. *rano
  Urzeczownikowiona postać psł. przymiotnika *rano 'wczesne' (r. n.) lub przysłówka *rano 'wcześnie, rankiem'

CHRONOLOGIZACJA:

1776, Bańk
Zob. rano II

Data ostatniej modyfikacji: 05.08.2014