du - Vikivortaro (original) (raw)

La paĝo enhavas artikolojnpri kelkaj lingvoj.
La esperanta vikicitaro enhavas artikolon kun citaĵoj pri: Du

du ( eo , NV )
du

el la latina vorto " duo " → la; la litova du kaj la itala due

  1. kvanta numeralo 2; unu plus unu (la naturala nombro sekvanta post unu), la nombro da niaj okuloj, oreloj, manoj aŭ piedoj)
    Du kaj tri estas kvin.
    Ni ne povis vidi pli malproksime ol unu metron aŭ du antaŭen super la reloj.[1]
    Li havas du hundojn.
    S-ro Hyde estis okupinta nur du ĉambrojn; sed tiuj estis meblitaj lukse kaj bonguste.
Hiperonimoj

numero

dua

due

duo

duobla

duope

duopaĵo

duono

duonanto

duto

duuma

dekduuma

dudekuma

neduumulo

abĥaza: ҩба o̩ba afrikansa: twee → af albana: dy → sq greka antikva: δύο dyo; διετής dietēs angla: two → en araba: اثنان → ar ithnān azerbajĝana: iki ajmara: paya → ay belorusa: два → be bretona: daou → br, div → br bulgara: две centra bikola: duwa → bcl ĉeĥa: dva → cs, dvě → cs ĉina: 二 → zh eŭska: bi franca: deux → fr germana: zwei → de greka: δύο → el gvarania: mokõi hebrea: שניים → he hispana: dos → es hungara: két → hu, kettő → hu indonezia: dua → id itala: due → it japana: 二 → ja kataluna: dos m, dues f klingona:  cha’ Kotavao: toloy kroata: dva → hr mongola: хоёр → mn nederlanda: twee → nl persa: دو → fa pola: dwa → pl portugala: dois → pt rusa: два → ru sarda: duos Solresolo: remimi svahila: -wili sveda: två → sv taja: สอง → th turka: iki → tr Volapuko: tel → vo
Vortfaradoj kaj vortgrupigadoj

Vortfaradoj kun M "du" (6)

  1. ↑ L. L. ZAMENHOF. La nigra virino.
ununombro multenombro
nominativo du ihr
genitivo deiner euer
dativo dir euch
akuzativo dich euch
Alternativaj skribmanieroj

Du

Rimarkoj

Laŭ la normografia reformo de 2004 oni skribu du kaj dir (samtiel ihr, euer, sich) etliterume.[1]
Laŭ la normografia reformo de 2006 oni skribu la personan pronomon du kaj ties derivitajn formojn etlitere; ĉe la parolado estas ankaŭ permesata la ĉefliterumado: _Hallo Mama, ich habe schon lange nichts mehr von dir (_ankaŭ: Dir) gehört.[2]

Se la pronomo estad uzata substantive, ĝi estu skribita ĉeflitere: jemandem das Du anbieten

Silabseparo

du, genitivo: dei·ner, veraltet: dein, dativo dir, akuzativo dich, plurnombro: ihr, genitivo: eu·er, dativo euch, akuzativo euch

IFA: duː , genitivo: ˈdaɪ̯nɐ , veraltet: daɪ̯n , dativo diːɐ̯ , akuzativo dɪç , plurnombro: iːɐ̯ , genitivo: ˈɔjɐ , dativo ɔɪ̯ç , akuzativo ɔɪ̯ç

, genitivo: , veraltet:

Sono : "dein" ( lingvo -de- )

, dativo

Sono : "dir" ( lingvo -de- )

, akuzativo

Sono : "dich" ( lingvo -de- )

, plurnombro:

Sono : "ihr" ( lingvo -de- )

, genitivo:

Sono : "euer" ( lingvo -de- )

, dativo

Sono : "euch" ( lingvo -de- )

, akuzativo

Sono : "euch" ( lingvo -de- )
  1. ci dubinda

mezaltgermana „dū, duo“,malnovaltgermana „dū, t(h)ū“, ĝermana „*þu“,hindoĝermana „*tu“. La vorto estas atestita ekde la 8a jarcento.[3]

Ekzemploj

Hörst du mir zu?

Willst du mit mir ausgehen?

Er erbarmt sich deiner.

Ich werde statt deiner zur Versammlung gehen.

Kann ich dir behilflich sein?

Sie half dir immer.

Ich habe dich gestern nicht gesehen.

Wenn du dich jetzt nicht beeilst, verpasst du den Bus.

Proverboj

Vortfaradoj kaj vortgrupigadoj

duzen

  1. ↑ Deutsche Rechtschreibung. Regeln und Wörterverzeichnis. Amtliche Regelung. Überarbeitete Fassung 2004. Seite 68, § 66.
  2. ↑ Nach: Amtliches Regelwerk der deutschen Rechtschreibung, § 66. In: Dudenband 1 – Die deutsche Rechtschreibung (2006). Herausgegeben von der Dudenredaktion. 24. völlig neu bearbeitete und erweiterte Auflage. Mannheim, Leipzig. Seite 1195
  3. ↑ Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache. 24., durchgesehene und erweiterte Auflage. Walter de Gruyter, Berlin/New York ISBN 978-3-11-017473-1, DNB 965096742 , kapvorto: „du“, paĝo 218.

du ( sv , PN )
du
  1. vi (duapersona pronomo, singulara, subjekta rolo)
    Var är du?
    Kie vi estas?
Vidu ankaŭ
Vortfaradoj kaj vortgrupigadoj