ambo - Victionarium (original) (raw)
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
Syllabificatio phonetica: am·bō — morphologica: amb-o
← Graeca Antiqua: ἄμφω (ámphō). Radix “amb”.
amb|ō, -ae, -ō
| Numerus dualis | ||||
|---|---|---|---|---|
| cas. | masc. | fem. | neut. | cas. |
| nom. | ambō | ambae | ambō | nom. |
| gen. | ambōrum | ambārum | ambōrum | gen. |
| dat. | ambōbus | ambābus | ambōbus | dat. |
| acc. | ambōambōs | ambās | ambō | acc. |
| abl. | ambōbus | ambābus | ambōbus | abl. |
| voc. | ambō | ambae | ambō | voc. |
Hic et ille
| Anglice: both (en) Dacoromane: ambii (ro) m, ambele f}}, amândoi (ro) (pronomen) Esperantice: ambaŭ (eo) Francogallice: les deux (fr) Germanice: beide (de) | Graeca Antiqua: ἄμφω (ámphō)}} Hispanice: ambos (es) Lusitane: ambos (pt) Ruthenice: о́ба (ru) (óba) |
|---|