divus - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: dī·vus — morphologica: div-us

Vide s.v. deus (notatio).

dīv|us, -a, -um

  1. Ad Deum vel deos pertinens.
positivus singularis positivus pluralis
cas. masc. fem. neut. cas. masc. fem. neut.
nom. dīvus dīva dīvum nom. dīvī dīvae dīva
gen. dīvī dīvae dīvī gen. dīvōrum dīvārum dīvōrum
dat. dīvō dīvae dīvō dat. dīvīs dīvīs dīvīs
acc. dīvum dīvam dīvum acc. dīvōs dīvās dīva
abl. dīvō dīvā dīvō abl. dīvīs dīvīs dīvīs
voc. dīve dīva dīvum voc. dīvī dīvae dīva
  1. dīvīnus

dīv|us, -ī masc.

  1. Ens cui vis supernaturalis conceptum est.
m. sing. plur.
nom. dīvus dīvī I
gen. dīvī dīvōrumdīvûm II
dat. dīvō dīvīs III
acc. dīvum dīvōs IV
abl. dīvō dīvīs VI
voc. dīve dīvī V

  1. deus

  2. dīva

  3. dīvum

Ens cui vis supernaturalis conceptum est

Anglice: god (en) Germanice: Gott (de) m