substantiu — Wikiccionari (original) (raw)
Un article de Wikiccionari.
Occitan
Etimologia
Del latin substantia (« substància »), de substare (« èsser dejós »)
Prononciacion
/systanˈtiw/, /systanˈtiw/, provençau /systãⁿˈtjew/, /systãⁿˈtjew/
Sillabas
subs|tan|tiu
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | substantiu | substantius |
| [systanˈtiw] | [systanˈtiws] | |
| Femenin | substantiva | substantivas |
| [systanˈtiβo̞] | [systanˈtiβo̞s] |
substantiu
- Qu'exprimís la substància, substancial.
- (gramatica) Qu'es relatiu al nom ; qu'es de la natura d'un nom ; nominal.
Derivats
Traduccions
| alemand: gegenständlich (de) anglés: substantive (en) basc: catalan: substantiu (ca) | espanhòl: substantivo (es) francés: substantif (fr) italian: sostantivo (it) portugués: substantivo (pt) |
|---|
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Dialècte : lengadocian | |
| Singular | Plural |
| substantiu | substantius |
| [systanˈtiw] | [systanˈtiws] |
substantiu masculin
- (gramatica) Mot que, sol e sens ajuda de pas cap d’autre, designa l’èsser, la causa qu'es l’objècte de la pensada. Tambe se dich nom.
Sinonims
Traduccions
Catalan
Etimologia
Del latin substantia (« substància »), de substare (« èsser dejós »)
Prononciacion
Oriental: /supstənˈtiw/, /supstənˈtiw/
Occidental: nord-occidental /supstanˈtiw/, /supstanˈtiw/, valencian /supstanˈtiw/, /supstanˈtiw/, /sustanˈtiw/, /sustanˈtiw/
Sillabas
subs|tan|tiu
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | substantiu | substantius |
| Femenin | substantiva | substantives |
substantiu
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| substantiu | substantius |
substantiu masculin
- (gramatica) substantiu (oc)