viola - Victionarium (original) (raw)

Violae.

Appellatio pronuntiatusque1

[+/-]

Syllabificatio phonetica: vi·o·la — morphologica: viol-a

vĭŏl|a, -ae fem.

  1. Flōs primus fere verni temporis, genus floris sub familia Violacearum; praesertim Viola odorata.
  2. (Meton.) color huius floris.
f. sing. plur.
nom. viola violae I
gen. violae violārum II
dat. violae violīs III
acc. violam violās IV
abl. violā violīs VI
voc. viola violae V

Flos primus fere verni temporis

Anglice: violet (en) Batave: viooltje (nl) n Dacoromane: viorea (ro) f, toporaș (ro) m, violetă (ro) f Esperantice: violo (eo) Francogallice: violette (fr) f Germanice: Veilchen (de) n Graeca Antiqua: ἴον n ‎(íon)}} Hispanice: violeta (es) f Iaponice: バイオレット ‎(baioretto)}}, すみれ (ja) ‎(sumire) Italice: viola (it) f, violetta f}} Polonice: fiołek (pl) m Ruthenice: фиалка (ru) f ‎(fialka)

Viola amoris.

Appellatio pronuntiatusque2

[+/-]

Syllabificatio phonetica: vi·ō·la — morphologica: viol-a

Fortasse a lingua Provinciali.

viōl|a, -ae fem.

  1. (saec. XX. ?) species instrumenti musici.
f. sing. plur.
nom. viōla viōlae I
gen. viōlae viōlārum II
dat. viōlae viōlīs III
acc. viōlam viōlās IV
abl. viōlā viōlīs VI
voc. viōla viōlae V

Discretiva

viola dictio est in variis linguis:
Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
violā secunda singularis praesens activa imperativus violō (violāre)
Forma Modus flexurae originis
violā casus ablativus singularis substantivi viola
Appellatio pronuntiatusque3

[+/-]

Syllabificatio phonetica: vi·o·lā — morphologica: viol-a

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Modus flexurae originis
viōlā casus ablativus singularis substantivi viōla
Appellatio pronuntiatusque4

[+/-]

Syllabificatio phonetica: vi·ō·lā — morphologica: viol-a

Proprietates grammaticales

[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
viola secunda singularis praesens activa imperativus violare
viola tertia singularis praesens activa indicativus violare