nox - Victionarium (original) (raw)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]

Syllabificatio phonetica: nox — morphologica: nox

Pro *nocts, a lingua prisca Indoeuropaea *nokvt-, a *nequ- “vesperascere”. Vide radicem noct.

no|x, -ctis fem. [1][2][3]

  1. √ Tempus inter occasum ortumque solis.[1]
  2. Pars diei quando sol sub horizone est, vel tempus ab occasu ad ortum; praesertim tempus a crepusculo ad diluculum, quando lux solis non adest, sed solummodo lux lunae stellaeve, vel lux artificialis.
f. sing. plur.
nom. nox noctēs I
gen. noctis noctium II
dat. noctī noctibus III
acc. noctem noctēs IV
abl. noctenoctū noctibus VI
voc. nox noctēs V

Antonyma · contraria

[+/-]

  1. diēs

√ Tempus inter occasum ortumque solis

Anglice: night (en), nighttime (en) Batave: nacht (nl) m, f Bohemice: noc (cs) f Croate: noć (hr) f Dacoromane: noapte (ro) f Esperantice: nokto (eo) Finnice: yö (fi) Francogallice: nuit (fr) f Germanice: Nacht (de) f, Nachtzeit (de) f Graeca Antiqua: νύξ f ‎(nýx)}} Hebraice: לילה‎‎ (he) f ‎(lailah) Hispanice: noche (es) f Iaponice: 夜 (ja) ‎(yoru) Islandice: nótt (is) f Italice: notte (it) f Lusitane: noite (pt) f Polonice: noc (pl) f Ruthenice: ночь (ru) f ‎(nočʹ) Sinice: 夜 (zh) ‎(yè) Slovene: noč (sl) f Suecice: natt (sv) c

Latinitas classica

Fontes

  1. 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 398 — “NOX, noctis, f. 3.”
  2. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. I, p. 707 — “nox, noctis, f.”
  3. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — nox, noctis, f. (altindisch nákt-, griech. νύξ, gotisch nahts, ahd. naht) (tom. 2, p. 1202)