ruh - Vikisözlük (original) (raw)

Osmanlı Türkçesi _روح_‎ (rûh), Arapça _رُوح_‎ (rūḥ).

ruh (belirtme hâli ruhu, çoğulu ruhlar)

Ölüm anında bedeni terk eden ruhu tasvir eden bir çizim. (1), (2)

  1. Can
  2. (İslam) İslam inancına göre Allah'ın insan bedenine üflediği, ölümden sonra da varlığını devam ettiren ve mahiyeti tam olarak bilinemeyen ilahi ve manevi cevher; tin.
  3. En önemli nokta.
    • Lakin oyunun ruhunu anlamak mümkün değil." - Memduh Şevket Esendal
  4. Duygu.
    • "Nesri gibi güzel bir ruhu olan Falih Rıfkı, Türk gazeteciliğini bir vatan hizmeti telakki etmiş ve kutsi bir vazife gibi ifa ediyor." - Yahya Kemal Beyatlı
  5. Karakter.
    • Bir vakitler dünyadaki sanatın en az yarısını işgal eden Fransız sanatçılarının, Baudelaire'in Paris'inde sembolünü bulan modern şehir ruhunun, Avrupa medeniyetinin yarı-zehirli ve zengin güzelliklerinin nasıl tadını çıkaracağımı da yine onun şiirlerinden aldığım çokyönlü hazla öğrendim.
      — Faruk TURİNAY, 2026, “Yahya Kemal'in Cenneti Üzerine Denemeler”, Varlık, 1421. sayı, s. 54
    • Cimrilik, onun ruhunda var.
  6. Göze çarpan en belirgin nitelik.
  7. (kimya) Esans.
  8. (felsefe) Bedeni etkin kılan canlılık ilkesi, bedenin hayat gücü.

ruh bilgini, ruh bilimi, ruh doktoru, ruh göçü, ruh hâli, ruh hastası, ruh hekimi, ruh ikizi, ruh karmaşası, ruh ölçümü, ruh ötesi, ruh sağlığı, ruhumücerret, Ruhülkudüs, Kutsal ruh, afyon ruhu, kâfur ruhu, katran ruhu, lokman ruhu, melisa ruhu, nane ruhu, nişadır ruhu, odun ruhu, sirke ruhu, şövalyelik ruhu, tesviyeruhu, tuz ruhu,

ruh bulmak, ruh çağırmak, ruh gibi, ruh gibi dolaşmak, ruh kazanırmak, ruh vermek, ruhu duymamak, ruhu bile duymamak, ruhunu okşamak, ruhu ızdırap içinde çalkalanmak, ruhu karartmak, ruhuna işlemek, ruhunda güneş açmak, ruhunu doldurmak, ruhunu okumak, ruhunu şad etmek, ruhunu teslim etmek, ruhu şad olsun!

ruh

Arapça _رُوح_‎ (rūḥ).

ruh

  1. (din, felsefe) ruh

Arapça _رُوح_‎ (rūḥ).

ruh

  1. (din, felsefe) ruh

Arapça _رُوح_‎ (rūḥ).

ruh

  1. (din, felsefe) ruh

Arapça _رُوح_‎ (rūḥ).

ruh (çoğulu ruhlar)

  1. (din, felsefe) ruh