sten - Wiktionary (original) (raw)
Dansk
Etymologi
Fra gammeldansk sten, fra oldnordisk steinn, fra urnordisk ᛊᛏᚨᛁᚾᚨᛉ (stainaz), fra urgermansk *stainaz, fra urindoeuropæisk *steyh₂-.
Substantiv
sten fælleskøn
- mindre, løst stykke fast geologisk materiale af bjergart - eller kunstigt fremstillet
Bøjning
Oversættelser
| Afrikaans: steen (af) Engelsk: stone (en) Esperanto: ŝtono (eo) Finsk: kivi (fi) Fransk: pierre (fr) hunkøn, calcul (fr) hankøn (medicinsk) Færøsk: steinur (fo) Græsk: πέτρα (el) Italiensk: pietra (it) Kinesisk: 石头 (zh) (shítou) Latin: lapis (la) Nederlandsk: steen (nl) | Plattysk: Steen (nds) Norsk: stein (no) hankøn, sten (no) hankøn Polsk: kamień (pl) hankøn Portugisisk: pedra (pt) Rumænsk: piatră (ro) hunkøn Russisk: камень (ru) hankøn Spansk: piedra (es) Svensk: sten (sv) fælleskøn Tahitisk: ʻōfaʻi (ty) Tysk: Stein (de) |
|---|
Beslægtede ord og fraser
Verbum
sten
- Bydemåde af at stene
Kilder
Norsk bokmål
Substantiv
sten hankøn (nynorsk: stein)
Synonymer
- stein (ikke riksmål)
Kilder
Svensk
Etymologi
Fra oldsvensk sten, fra oldnordisk steinn, fra urnordisk ᛊᛏᚨᛁᚾᚨᛉ (stainaz), fra urgermansk *stainaz, fra urindoeuropæisk *steyh₂-.
Substantiv
sten fælleskøn
Bøjning
| Bøjning af sten | Ental | Flertal | ||
|---|---|---|---|---|
| fælleskøn | Ubestemt | Bestemt | Ubestemt | Bestemt |
| Nominativ | sten | stenen | stenar | stenarna |
| Genitiv | stens | stenens | stenars | stenarnas |
Kilder
- „sten“ i Lexin