këssen – Wiktionnaire (original) (raw)

Conjugaisoun
Indicatif Persoun Présent Prétérit Passé composé Plus-que-parfait
ech këssen hu gekësst hat gekësst
du këss hues gekësst has gekësst
hien* / hie** kësst huet gekësst hat gekësst
mir këssen hu gekësst hate gekësst
dir / Dir kësst hutt gekësst hat gekësst
si këssen hu gekësst hate gekësst
Conditionnel Persoun Présent simple Présent composé Passé
ech géif këssen hätt gekësst
du géifs këssen häss gekësst
hien* / hie ** géif këssen hätt gekësst
mir géife këssen hätte gekësst
dir / Dir géift këssen hätt gekësst
si géife këssen hätte gekësst
Impératif
Eenzuel Méizuel Participe passé gekësst
këss! kësst!
* steet fir hien, hatt, si / ** am Fall vun der Eifeler Regel

Verb Aussprooch (IPA): [kəsən]

Bedeitung:

Synonymmer:

Kuckt och:

Eng Koppel déi sech kësst

Iwwersetzungen

Däitsch: küssen (de) Englesch: kiss (en) Esperanto: kisi (eo) Franséisch: embrasser (fr) Hollännesch: kussen (nl), zoenen (nl) Ido: kisar (io) Italieenesch: baciare (it) Portugisesch: beijar (pt) Spuenesch: besar (es)