gelin - Vikisözlük (original) (raw)

Osmanlı Türkçesi _گلين_‎, Eski Türkçe _kälin_‎ (kälin)

• (fiil): IPA(anahtar): /ˈɡe.ɫin/
• (isim): IPA(anahtar): /ɡe.ˈɫin/
• Heceleme: ge‧lin

gelin (belirtme hâli gelini, çoğulu gelinler)

Gelin (1)

1. (aile, kadın) Evlenmek için hazırlanmış, süslenmiş kız veya yeni evlenmiş kadın; elkızı,
   • Gelin, "kelin"den gelen Türk lehçelerinde ses farklılıklarıyla "kel-mek" fiilinden türetilmiştir.
     — Talat ÜLKER, 2026, “Güzeller Bezenmiş Toya Gider”, Türk Dili, 890. sayı, s. 82
2. (aile, düğün) Aileye evlenme yoluyla girmiş olan kadın; elkızı.

gelin

1. gelmek (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci çoğul şahıs olumlu çekimi

• ahmak gelin yengeyi halayığı sanır
• dadandırma kara gelin, dadanırsa yine gelir
• gelin altın taht getirmiş, çıkmış kendisi oturmuş
• gelin atta buyruk Hak'ta
• gelin eşikte oğlan beşikte
• gelin girmedik ev olur, ölüm girmedik ev olmaz
• gelin olmayan kızın vebali amcası oğlunun boynuna

gelin almak, gelin etmek, gelin gibi süzülmek, gelin gitmek, gelin olmak, gelin yazmak.

gelin abla, gelin alayı, gelin alıcı, gelinbaşı, gelinboğan, gelin böceği, gelin çiçeği, gelinfeneri, gelin hamamı, gelin havası, gelinkuşağı, gelin kuşu, gelin mantarı, gelin otu, gelinparmağı, gelin teli, çömçe gelin.

aile, düğün

• Almanca: Braut (de) d

• Arapça: ْعَرُوس‎ (ar) e (ʿarūs)

• Azerice: gəlin (az)

• Bulgarca: булка (bg) (bulka)

• Estonca: pruut (et), mõrsja (et)

• Felemenkçe: bruid (nl) d

• Fince: morsian (fi)

• Fransızca: jeune mariée (fr) d

• Gagavuzca: gelin (gag)

• İbranice: כַּלָּה‎ (he) d

• İngilizce: bride (en)

• İsveççe: brud (sv)

• Karaçay-Balkarca: kelin (krc)

• Kürtçe: bûk (ku) d

• Norveççe: brud (no)

• Portekizce: noiva (pt) d

• Rusça: невеста (ru) d (nevesta)

• Sırp-Hırvatça:
  Latin: mlada (sh), nevjesta (sh)

• Tatarca: kilen (tt), yäreşkän qız (tt)
  Kırım Tatarcası: kelin (crh), kelinçek (crh)

• Türkçe:
  Osmanlı Türkçesi: گلين‎ (ota)

• Türkmence: gelin (tk)

• Uygurca: kelin (ug)

• Türk Dil Kurumuna göre "gelin" maddesi

• Vikipedi'de gelin

Eski Türkçe _kälin_‎ (kälin)

• Heceleme: ge‧lin

gelin

1. (aile, düğün) gelin

• Etymological Dictionaries - Andras Rajki

• Heceleme: ge‧lin

gelin

1. (aile, düğün) gelin

• Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.